Vandaag is papa al 3 weken niet meer bij ons thuis. Morgen is het alweer 4 weken geleden dat ik hem gezien, gesproken, gekust en geknuffeld heb! En ik baal ervan! Ik ben verdrietig, boos, teleurgesteld en nog veel meer.

En eigenlijk weet ik het gewoon niet meer… wat voel ik nu echt? Op sommige momenten voel ik zelfs niets. Geen enkele emotie. Wil ik niet naar zijn foto kijken en hem niet zien of horen op de video. Want dan komen de emoties wel en dat doet pijn, echt vreselijk veel PIJN!!!

Als klein meisje was je wel eens bang om één van je ouders te verliezen. Als je dan een "groot" meisje bent en die angst werkelijkheid wordt denk je dat je gek wordt. En eigelijk word je dat ook, maar ben je ergens sterk genoeg om net voordat moment komt STOP tegen jezelf te zeggen. Een keer diep adem te halen en weer door te gaan.

En dat "gewoon" doorgaan confronteerd ook weer zo ontzettend. Iedereen gaat door met leven. Mensen willen wel met je meeleven, maar weten naar bijna 4 weken ook niet meer wat ze nog meer moeten vragen en zeggen. Gelukkig zijn er mensen die blijven smsen en bellen. Ook krijgen we nog af en toe een kaartje en dat is fijn. Want iedereen mag en moet doorgaan. Maar ik wil nog niet doorgaan. Ik wil zo graag weer terug!!!!

Terug naar begin december, toen alles nog gewoon was. Toen we samen Sinterklaas vierden en zo ontzettend gelukkig waren. Terug naar die zondag in december dat ik al om 8uur in de pyama bij papa en mama op de stoep stond en samen met Liv bij hun in bed een broodje at. Terug naar gewoon thuis komen, de bus zien staan en denken, yes papa is ook al thuis!

En zelfs terug naar de dag na het ongeluk toen we met papa Baalderveld binnen reden en samen luisteren naar "human" van de killers. Want ook toen mochten we nog stilstaan, nu moeten we door…

Human…Klik op de link om het liedje te luisteren:

http://nl.youtube.com/watch?v=n6r4KT8-VX0

Je houdt misschien ook van...

4 Reacties

  1. Wat knap van Liv zeg!!!!!
    Leuk he dat ze steeds meer kunnen!! Het worden toch al echte dreumessen zo!!

    ps lees sem zijn website voor nieuwtje!

  2. Hallo Nicolle
    Ja het is allemaal heel onwerkelijk maar we zullen ons verdriet toch een plaatsje moeten gaan geven in de loop van de tijd
    Al hoe moeilijk het ook is ik snap het ook wel dat je de leuke dingen die je met je vader deed weer wil doen en het gelukkige gevoel weer wilt voelen maar je kan nu ook nog niet anders denken iemand die nog rouwt denkt ook nog aan dat soort herinneringen en dat mag ook en wat ook mag dat je je verdriet ook mag uiten en dat je boos bent ook dat hoort er allemaal bij uit je maar en ook in je verdriet het zal ook moeilijk zijn om de draad weer op te pakken maar we moeten het wel proberen maar daar zal niemand nu nog aan denken we zitten allemaal nog in het rouw proces maar er weer boven op komen doen we maar dat heeft tijd nodig heel veel tijd doe de gr aan je moeder aisha tim en liv en een dikke knuffel voor allemaal we houden van jullie liefs Joke

  3. Hoi, Ik zat even weer je verhalen te lezen ja bijna al weer 4 weken verder. 4 lege verdrietige kloten weken.En dan dat liedje van marco,ik moest er verschrikkelijk van huilen en ik denk ook dat rijk dat tegen ons allemaal zou zeggen,doe wat je altijd deed, maar zo makkelijk is dat niet al zou ik het willen.Het is ontzettend moeilijk. Veel liefs evalien.

  4. gecondoleerd met je verschrikkelijke verlies…

    Ik denk dat iedereen op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo rouwt. Ik denk niet dat forceren veel zin heeft, teslotte was je papa een heel belangrijk iemand voor jou en dat heeft zeker tijd nodig…

    ik kan je alleen heel veel sterkte wensen bij jouw rouw

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.